دا پاکستان دی، دلته همېشه د مېډيا مجاهدينو کېمرې پر غاړه اړولي وي، په پارکونو او بازارونو کي ګرځي، چي چېري کومه نجلۍ خو له کوم پردي هلک سره په

په پاکستان کي فوځ د چا ماتحت اداره نه ده، دا يوه بااختياره او کل اختياره اداره ده، دې ادارې ته که آئيني نه وي نو عدالتي استثناء ضرور حاصله ده،�

د پدرسري سماج د فيوډل ساخت له بطن څخه په زېږدلو استبدادونو کي د ښځو له ذات سره لوبېدونکي مستبد رسومات او قوانين د فطري او بنيادي انساني حقونو

موږ به خوار ځواکي وو، کمزوري به وو چي مو دفاع د خپل ګرېوان، د خپل پټکي ونه کړه چي د ظالم لاس مو ورغبرګ نه کړ، ور مات مو نه کړ موږ پښتانه وو، د ج

اسفند يار ولي خان ته ډالۍ

ما د کاروان د چنارونو مرثیه تر ګران کابله يوسي ما نه کاروان، نه مي کابل ليدلی زه د کاروان په نغمو تنده د کابل ماتوم عن لکه څوک چي د ټاګور په م�

موږ د خپلو هنرونو محافظ يو پر ځان فرض ګڼو لمانځل د دانشورو سږ کال هم مو جايزې دي اعلان کړي موږ ته ولېږۍ پياوړي کتابونه افسانې، شعر، تحقيق او

سبا اتوار دی، د اتوار بازار مو هېر چي نه شي د وېړيا بيې او د ښه معيار سامان به راځي اې د ساينسونو او هنر قامونو زموږ نوموتې کمپنۍ درباندي زېر�

د تيونس عوامو يوه ډېره درنه تاريخي فريضه دا تر سره کړه، چي د محنت کش انسانيت اعتماد يې بحال کړ، په زمکه کي يې د امکان او ګنجايش څرک ولګاوه. چي

ويکي ليکس هيڅ ونه کړل، صرف د واکمنانو او سياستدانانو منافقت يې په نړېواله کچه افشا کړو. له دې منافقت سره سيميز اولسونه له وړاندي اشنا وو يعني

زر به کړو لنډ له خپل وطن نه د بلا لاسونه،، که مو په کار باندې عادت کړل د دُعا لاسونه

لافه د ننګ مو د رښتيا په وخت پېغور پاته شوه، د باب ا توره وه، تېره وه خو پر کور پاته شوه

په کراچي کي د ټارګټ کلنګ او قتل عام سلسله داسي ښکاري، لکه چي حرفِ آخر نه مني. ځکه چي قاتل اخلاقيات نه مني، قانون، ضابطه او اخلاق هر وخت پر مقتو�

موږ له تندي مرو، موږ په اوبو کي مړه شو، په زمکه کي د پناه ګنجايش نشته. مسکن کنجوسي کوي، کلي او ښارونه د استوګنې او اوسېدنې نه دي. خو ژوند کمپروم

د سړيتوب پکي يوه وړه خبره نشته، په دې وطن کي د دستار خلک له سره نشته